Mensen met een persoons­gebonden buget (pgb) mo­gen sinds 1 januari niet meer voor elkaar werken.
Rob Hansen en zijn vrouw Iemke voelen zich hierdoor zwaar gedupeerd.

Ze hebben zondagavond een brief (‘Een pure noodkreet’) verstuurd aan staatssecretaris Veld­huyzen van Zanten-Hyllner. Ko­pieën gingen naar de commissie gelijke behandeling, de Nationale Ombudsman en lokale en landelij­ke media. „De NOS heeft al een mailtje gestuurd.
Als ze nog meer van dit soort gevallen krijgen, ma­ken ze er volgende week een item van”, laat Rob Hansen weten. Beiden zijn blij met de aandacht die ze nu al krijgen. „ Dat de rege­ring wat wil doen om fraude met pgb’s te voorkomen, daar zijn wij het helemaal mee eens.
Maar be­kijk het dan wel van individu tot individu.
In ons geval is iedereen duurder uit. Niet alleen wij, maar ook de zorgaanbieders en het UWV, waar ik weer een uitkering aan kan vragen. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn”, zegt Iem­ke Hansen. „ Deze regel is je reinste discriminatie. Ik mag mijn werk ge­woon niet meer doen”, zegt Iemke Hansen.
Iemke en Rob Hansen hebben bei­den een spierziekte. Rob is volle­dig rolstoelgebonden en voor din­gen als eten, drinken, gebruik van het toilet en vervoer afhankelijk van zorg. Iemke zit ook in een rol­stoel, maar heeft veel minder zorg nodig. Ze is ook in staat Rob te hel­pen. Daarnaast is ze cliëntenbege­leider voor mensen met een pgb-uitkering.
Sinds een half jaar wonen ze in een ruim appartement aan de Roomweg. Hier hebben ze ook vol­doende ruimte voor de twee be­drijven van Rob, die websites ma­ken en de administratie verzorgen voor vijftig mensen met een pgb.
Hiervoor woonden ze in een Fo­kus- woning, waar mensen 24 uur per dag zorg krijgen, aan de Breu­gelmansgaarde. „Dat huis werd veel te klein. Bovendien konden we er moeilijk cliënten ontvan­gen.”
De oplossing was simpel: ver­huizen. Dat kon door de zorg in natura die beiden kregen, te ver­vangen door een pgb. Rob: „Ik had al een klein pgb voor mijn le­ven buiten de deur. Dat budget is nu aangepast. Iemke, die aanvanke­lijk niets kreeg, krijgt nu een pgb van duizend euro per maand.
Daarnaast is ze voor een groot deel van de dag bij mij in dienst om me te helpen. Zowel voor ons als voor aanbieders van zorg is dit de perfecte oplossing. Als ik Iemke niet om me heen had, zou ik wel een keer of dertien per dag hulp nodig hebben. Moet je eens uitre­kenen wat dat kost. Ik denk zelfs dat we dan weer terug zouden moeten naar een Fokus-woning.”
Een paar weken geleden werden ze overvallen door de regel dat budgethouders niet meer voor el­kaar mogen werken. Oftewel: Iem­ke mag geen betaalde zorg meer ge­ven aan Rob. Voor haar inkomen zou ze nu weer óf ander werk moeten zoeken óf een uitkering aanvragen. „Met een gewone baan kan ik niet meer voor Rob zor­gen”, weet Iemke. „Hij moet dan zorg van buitenaf inkopen. Dat is duurder dan wat we nu kwijt zijn.
Conclusie: „ Alles en iedereen is duurder uit. Dat je wilt voorko­men dat mensen met een pgb el­kaar verrijken, lijkt me logisch.
Maar dat speelt hier niet.”

 
Rob en Iemke Hansen hebben in een brief aan staatssecretaris Veldhuyzen van Zanten- Hyllner hun beklag gedaan.
foto Charel van Tendeloo